Η εξομολόγηση της Στέλλας Κονιτοπούλου: «Πήγα σε ψυχοθεραπευτή όταν έφυγε η κόρη μου από το σπίτι»

Η Στέλλα Κονιτοπούλου ήταν καλεσμένη στο “EQ” του Action 24 και μίλησε στην Έλενα Παπαβασιλείου και μίλησε για την επιτυχία που βίωσε και πώς την αντιλήφθηκε η οικογένειά της, καθώς επίσης και για το ότι θέλει να βοηθά τους πάντες και πρέπει να βάζει όρια! «Η οικογένειά μου και ειδικά η μητέρα μου δεν δέχτηκαν την επιτυχία μου. Η μαμά μου τραγουδούσε με εμένα και ο αδερφός μου έπαιζε βιολί. Είχε μάθει να είμαστε οι τρεις μας μαζί σαν μια γροθιά και της κόστισε πάρα πολύ τότε αυτό το πράγμα.

Δεν μπορούσε να καταλάβει ότι, όπως εγώ βλέπω τον κόρη μου και όχι μόνο είμαι περήφανη γι’ αυτήν, αλλά ό,τι χρειαστεί είμαι και εκεί, η μαμά μου ήταν συνέχεια κόντρα. Εντάξει μέχρι ένα σημείο υπήρχε το όνομα, αλλά από εκεί πέρα όμως, μόνη μου έτρεχα στις δισκογραφικές, μόνη μου με γνωστούς που έπιαναν τα αυτιά μου δεξιά, αριστερά μέσα από τον χώρο και έπεφτα πάντα σε σωστούς ανθρώπους ίσως γιατί έχω πολύ καλό ένστικτο και αυτό με έχει βοηθήσει πάρα πολύ στη δουλειά μου.

«Δεν ξέρω αν η μητέρα μου με παραδέχτηκε τελικά»

Η κόντρα με τη μαμά, αλλά και με τα άλλα μέλη της οικογένειας με πείσμωσε. Κι αυτοί είχαν δίκιο, γιατί ήταν σε μεγαλύτερη ηλικία από εμένα, είχαν δουλέψει πιο πολλά χρόνια, είχαν ταλαιπωρηθεί αρκετά και ίσως ήθελαν να έχουν κάτι ανάλογο. Αλλά έβλεπα λίγο πιο μπροστά. Ξεκίνησα να κάνω την πρώτη μου δισκογραφία και διέφερε αμέσως από όλα εκείνα τα πιο παλιά που έκανα με την οικογένεια. Και το αυτό αντιλήφθηκα αμέσως από τον κόσμο που έρχονταν στο μαγαζί και το πώς με αντιμετώπιζε και είπα πρέπει να κάνω και κάτι μόνη μου, να δείξω ότι και εγώ την μπορώ να βάλω ένα λιθαράκι σε αυτή την οικογένεια.

Αυτό ήταν το σκεπτικό μου από την αρχή. Γιατί όταν είσαι από μία οικογένεια που κρατάει 200 χρόνια, ίσως είμαστε η πιο παλιά οικογένεια στην Ελλάδα και δεν ξέρω και στον κόσμο, και εγώ είμαι από την όγδοη γενιά, θες να βάλεις το δικό σου λιθαράκι. Και όλοι πριν από μένα, η θεία μου Ειρήνη Κονιτοπούλου, η Λεγάκη, ο Γιώργος Κονιτόπουλος, η μαμά μου, ο Βαγγέλης, αυτοί είναι θρύλοι. Πολλές φορές ο κόσμος ταυτίζει τα παιδιά παιδιά των επώνυμων και καταξιωμένων καλλιτεχνών με εκείνους και λέει “δεν έχει ξεπεράσει τον πατέρα του”, ή “δεν έχει ξεπεράσει τη μητέρα του”, ή “δεν έχει τόσο καλή φωνή”, γίνεται πάντα αυτή η σύγκριση».

Δεν ξέρω αν η μητέρα μου με παραδέχτηκε τελικά. Ίσως δεν έχει μάθει να το λέει, γιατί όλα αυτά ξεκινάνε από την οικογένειά μας, από την παιδεία που ίσως θα έπρεπε να μας δώσουν και οι γονείς μας. Δεν την αδικώ, διότι δεν της τα έμαθαν αυτά. Για πολλά χρόνια ήθελα να μου πει “μπράβο” η μαμά μου και δεν μου το έλεγε, όχι γιατί δεν το αισθανόταν, είμαι σίγουρη ότι το αισθάνεται και ότι μ' αγαπάει πάρα πολύ, όπως κι εγώ εκείνη. Δεν της είχαν μάθει πώς να εκφράσει τα συναισθήματά της».

Το άγχος και το... τένις

«Έχω φορέσει το άγχος στη ζωή μου. Και δυστυχώς μου έχει βγάλει και δύο αυτοάνοσα. Το συζητούσα με φίλους μου και με γνωστούς μου που παθαίνουν διάφορα αυτοάνοσα και δεν περίμενα ποτέ ότι θα συμβεί σε εμένα. Και δεν το είχα πάρει και είδηση, γιατί αυτά είναι ύπουλα, δεν τα καταλαβαίνεις. Σίγουρα έχω ρίξει τους τόνους και έχω ξεκινήσει να βελτιώνω όλα αυτά πάνω μου. Τη σκέψη μου. Είμαι πολύ του προγραμματισμού και πολύ της τάξης. Οι γιατροί μου είπαν “θα πάρεις μία κόλλα χαρτί και θα γράψεις τι είναι αυτό που σε ενοχλεί και κάθε μέρα θα σβήνεις μία γραμμή, ότι δηλαδή αυτό το έβγαλες από τη ζωή σου”. Μετά άρχισα το περπάτημα. Επίσης παίζω και τένις 15 χρόνια και δεν το αφήνω».

«Τον εαυτό μου δεν τον έχω κοιτάξει ποτέ»

«Αυτό που με έχει πάρα πολύ δυσκολέψει τα τελευταία χρόνια είναι ότι αναλαμβάνω και τις ευθύνες των άλλων. Γιατί μου αρέσει αυτό το πράγμα και καλά να εξυπηρετώ, να λέω ότι είναι ΟΚ, άσ’ το θα σου το φτιάξω εγώ αυτό και τελικά στο τέλος όλα πάνω μου πέφτουν. Και όταν χρειάζομαι εγώ ενέργεια για μένα, είτε στο stage είτε γενικά, δεν την έχω γιατί την έχω καταναλώσει αλλού. Βασικά ο χαρακτήρας μου είναι όλο να δίνω και όλο να κάνω καλό στους άλλους. Τον εαυτό μου δεν τον έχω κοιτάξει και ποτέ για να μην ειλικρινής. Κάποιες φορές όταν μπουκώνω απ' τα πολλά, τότε με πιάνει το παράπονο και μένα και λέω “εσύ φταις ρε Στέλλα για όλα”. Μετά προσπαθώ να περάσω σε αυτά που έχω κάνει χρόνια στην ψυχοθεραπεία. Και λέω “ξανάβαλες πάλι αρκετά πάνω σου, οπότε ξεκινάμε, πετάμε ένα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε. Και σε παρακαλώ, σταμάτα να αναλαμβάνεις τις ευθύνες συνεχεία των άλλων”».